En toen kwam de dexamethason.
Hét wondermiddel tegen allergische reacties en misselijkheid – én tegelijk de geheime brandstof voor een nachtelijke stuiterbal.

Slapen? Vergeet het maar. Iedere keer wanneer ik dacht dat ik in slaap viel, vlogen mijn ogen net zo hard weer open. Alsof er iemand in mijn hoofd riep: “Leuk geprobeerd, maar niet vannacht!”

Mijn lijf stond “aan” alsof ik een nachtshift in de Efteling moest draaien. Mijn hoofd had de briljante ingeving om álle to-do-lijstjes van de komende drie maanden nog eens langs te lopen. En mijn ogen? Die deden gewoon niet mee met het hele idee van dichtgaan.

Het voelt een beetje alsof je in de stiltecoupé van de trein zit, maar je buurman heeft besloten om er een karaokeavond van te maken.

Gelukkig weet ik: dit is tijdelijk. Het ebt weg. De eerste drie dagen voorkomt het de vervelende bijwerkingen en vooral de misselijkheid. Tot die tijd haal ik mijn schouders op, adem ik rustig in en uit, en zwaai ik vriendelijk naar de slapende rest van de wereld. Ik heb een daybed in mijn fijne kantoortje staan waar ik niemand stoor in de nacht. Ik lees, schrijf, luister een podcast en wacht tot ik de deur hoor en Gerben zie die gelukkig wél heel lekker heeft kunnen slapen!! (In ons nieuwe bed…. Jawel een luxe waterbed!!)