De afgelopen periode stond vooral in het teken van vermoeidheid en botpijn. Vervelend, maar draaglijk en zonder extra medicatie. Ik loop alleen als een oude vrouw de trap op soms. 

De pijn zat mijn nachtrust soms in de weg, en dat hielp natuurlijk niet om de vermoeidheid te verminderen. Dat betekende meer rusten tussendoor en rustig bewegen.

Ik merkte dat ik uitkeek naar de laatste kuur. En toen ik afgelopen vrijdag groen licht kreeg, was het tóch een mengeling van gevoelens: van “fijn, hij komt eraan en dan ben ik er van af” en “ik heb er écht geen zin in.”

Beide waar. Allebei tegelijk.

Inmiddels ben ik zo’n vijftien kilo aangekomen door de medicijnen en een veranderd beweegpatroon. Wandelen is door de neuropathie echt niet te doen in de eerste weken, fietsen gaat nog wel. Mijn wenkbrauwen en wimpers zijn verdwenen, en gek genoeg raakt me dat meer dan het verlies van mijn hoofdhaar. Dat gezicht zonder omlijsting van mijn ogen voelt soms ineens heel bloot. Het neemt ook wat van het vrouwelijke weg en ik ben inmiddels ook al een keer aangesproken met ‘meneer’.
Op mijn hoofd groeien nu wat donshaartjes terug. Niet veel, maar juist daardoor zo zichtbaar.

Een paar weken geleden ben ik met Yoni naar de conceptstore van L’Oye geweest. Ze werken daar met minerale make-up en lieten me zien hoe ik mijn ogen toch wat kan accentueren. Een echte verwennerij. Yoni gaf me de gebruikte kleurtjes cadeau en het doet me goed om ze regelmatig te gebruiken.

Kleine dingen die helpen om mezelf weer iets meer te herkennen.

We zijn ook nog gezellig bij Pien in Utrecht gaan lunchen en ik heb ook nog een aantal hele fijne sessies kunnen geven! Energie haal ik daar nog steeds uit. Net als uit het traject met Krystel en de andere meiden samen. We zien elkaar eens in de maand live en tussendoor een keer online. Heel fijn om mijn brein te blijven prikkelen en te blijven spelen!

Afgelopen zaterdag vierden we samen met alle kinderen en hun aanhang Sinterkerst. Met surprises en samen eten. Het was warm, gezellig en precies goed.

De avond ervoor gingen Gerben en ik zelfs samen uit. Dicht bij huis, in het Parktheater in Eindhoven, naar de mannen van mijn favoriete podcast De Boordradio. Normaal lig ik rond negen uur al in bed, dus dit voelde als een kleine overwinning. En het ging wonderwel goed. Zo fijn om dat ook weer eens te doen.

Gisteren is de laatste kuur erin gegaan. Dit keer ging Gerben weer mee. Meestal zei ik dat hij niet hoefde, dat ik het zelf wel deed, omdat hij het al zo druk had. Maar nu wilde ik dit samen afsluiten. En dat was fijn!

Deze week weer dexamethason, dus ondanks de vermoeidheid sta ik ook weer ‘aan’ en heb ik mijn ‘aanheid’ net mijn kantoortje opgeruimd, dus nu even een kopje koffie en knuffelen met de kittens. Vanmiddag naar de acupuncturist!

We gaan zien welke verrassingen deze laatste kuur nog met zich meebrengt.

Voor nu wens ik jullie fijne, zachte kerstdagen en alvast een liefdevolle overgang naar het nieuwe jaar.

Wij houden even een korte vakantie, danken 2025 voor de mooie lessen en gaan het nieuwe jaar in op een nieuw spoor en met héél veel fijne vooruitzichten in!

Liefs en geniet van het leven!