De eerste twee weken bestraling zitten erop.
En hoewel het fysiek tot nu toe erg meevalt, nauwelijks bijwerkingen, behalve wat gerommel in mijn buik en, het is niet anders, een veranderd ontlastingspatroon, is het energetisch best een aanslag.

Ondanks dat de bestraling zelf maar een paar minuten duurt, ben ik er dagelijks een flink dagdeel mee bezig. Voorbereiden (darmen leeg en blaas zo vol mogelijk), heen en weer rijden naar het ziekenhuis, wachten.

Stonden de afspraken eerst keurig iedere morgen rond half elf, werd ik vanaf de eerste dag bekogeld met veranderende tijden. Dan weer ’s middags, dan weer ’s ochtends. Plannen is dus een ramp. Ik ben best flexibel hoor, maar dit is toch van een ander niveau.

De weekenden voelen voor het eerst sinds ik niet meer voor een baas werk als écht vrij.

De afgelopen week was het helemaal feest. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik er nogal aan hecht mezelf te kunnen redden. Nou, ik kan je vertellen: met een luchtbel in je oog is dat een stuk lastiger. Dus ging Gerben steeds lief met me mee. En dat is fijn, maar het nam mijn gevoel van niet-zelfredzaam zijn niet weg.

Lezen ging niet. Achter een scherm werken was ook een uitdaging.
Ik zag mezelf steeds meer verdwijnen in een soort vertraging, op de bank, podcast of tv aan. Niet echt mijn ding om zo hele dagen door te brengen.

Gelukkig is sinds vanmorgen de luchtbel weg. Ik zie nog niet goed met mijn geopereerde oog, en dat kan nog even duren. Is normaal en zal ook wel weer wennen.

En vanochtend kwam er voor het eerst iets anders om de hoek kijken: onzekerheid.
Komt het wel goed?
Kan ik straks weer “gewoon” mijn leven leiden?
Kan ik weer voor mezelf zorgen?

Onrust. Soms zelfs een beetje paniek.
En opvallend genoeg niet over kanker of recidieven, maar over het idee niet voor mezelf te kunnen zorgen.

Ook mijn brein maakt dus rare kronkels.

Angsten die rationeel nergens op slaan, niet nodig zijn, en toch opduiken.
Gek toch? Niet bang zijn voor een ziekte en wél voor dit?

Ik moet er soms om lachen.
En ondertussen probeert mijn onbewuste me toch vrolijk een beetje de angst in te duwen.

Lekker dan.

En om vrolijker af te sluiten:
Mijn haar groeit, mijn wenkbrauwen groeien, mijn wimpers groeien! Ik raak wat chemo-kilo’s kwijt én het is Valentijnsdag! We gaan traditioneel bij IKEA balletjes eten later vandaag en Gerben bracht vanmorgen gebakjes mee van de bakker ♥️