De laatste paar weken merk ik iets wat ik niet had verwacht: een gevoel van onrust. Soms voelt het zelfs als paniek.

En ergens vind ik dat dat er niet zou moeten zijn, nu alles achter de rug is.
Maar het ís er wel.

Zoals alles wat ik heb gedeeld, hoort ook dit bij het rauwe en eerlijke proces.

Ik kon er lange tijd de vinger niet op leggen.
Maandag heb ik samen met mijn lieve vriendin en collega Sonja een brainspotting-sessie gedaan om er meer inzicht in te krijgen.

Wat daar zichtbaar werd, is dat mijn systeem alert is op wat mogelijk het volgende kan zijn dat mijn geluk in de weg komt te staan. Logisch dus dat mijn alarmsysteem overuren draait.

Ik ben gewend dat ik uitdagingen het hoofd moet bieden.
En in de afgelopen jaren samen met Gerben is er eindelijk meer rust in mijn leven gekomen.

Maar ook in die jaren samen zijn er dingen voorbijgekomen: het overlijden van zijn broer, mijn ziekte.

We hebben het ook tegen elkaar gezegd: het lijkt wel alsof het geluk dat we ervaren steeds weer wordt uitgedaagd.

Mag het er wel gewoon zijn?

Eigenlijk dus helemaal niet zo gek dat mijn systeem alert is.

De onrust kan me soms verlammen. Mijn eerste neiging is om het weg te stoppen.
En juist dat blijkt niet helpend te zijn.

Dus heb ik hier iets mee te doen.

Gelukkig kan ik de gesprekken met de ethicus in het ziekenhuis weer vervolgen.
En er samen over praten helpt ook. Net als het delen van dit stukje met jullie.

Ook dit hoort blijkbaar bij de weg terug naar het gewone leven.