De eerste dag, de echte chemo-dag, ging dus verrassend soepel.
Geen klachten, logisch natuurlijk: de medicijnen moesten hun werk nog opstarten. Alleen die last van de dexamethason… Ik riep nog stoer: “Als ik kan kiezen tussen misselijk zijn of niet slapen, kies ik voor niet slapen.”
Na drie nachten zonder slaap kwam ik daar toch een beetje op terug. Ik wist niet meer wat voor of achter was, of t ochtend of avond was, of wie ík überhaupt was.

En toen kwam de dexamethason.
Hét wondermiddel tegen allergische reacties en misselijkheid – én tegelijk de geheime brandstof voor een nachtelijke stuiterbal.

De eerste chemo

De eerste chemo is een feit.
Niet op de dagbehandeling, waar je op een grote zaal met tot wel 15 anderen bent, maar de real deal: VIP-treatment op verdieping 12, op een tweepersoonskamer. Lekker prikkelarm, dat vond ik best prettig.

(Komt mijn klassieke opleiding toch nog van pas 😉)

Het is zover. Onderweg naar de eerste chemo.
Een moment waar wekenlang naartoe is geleefd, voorbereid, en het klinkt misschien gek, ik heb er bijna zin in.

Vandaag is mijn haar eraf gegaan. Yoni maakte eerst allemaal kleine staartjes, en samen met Gerben hebben ze die afgeknipt en daarna mijn hoofd geschoren. Nu heb ik een glad bolletje met drie millimeter stekeltjes. En eerlijk? Ik ben er best blij mee.

Maandag 8 september stap ik op de trein.

Iedere drie weken een nieuwe rit, zes keer op rij. Daarna vijf weken lang elke dag naar de bestraling.
Het station kennen we inmiddels, het perron is