Tien maanden zitten er nu tussen de diagnose en vandaag.
Onderzoeken, een operatie, zes chemokuren en drieëntwintig bestralingen verder.

Stond er eerst een waslijst aan afspraken in mijn ziekenhuisapp, nu staan er nog maar twee: eind april een controle na de bestralingen en half mei een controle bij de gynaecoloog. Die controles zullen de komende jaren natuurlijk met enige regelmaat terugkomen.

Maar voor nu voelt het alsof ik voor het eerst in lange tijd vrij ben.
Alsof ik vakantie heb.
Of alsof ik niet naar mijn baas hoef.

Het is even raar.

Langzaam merk ik ook dat mijn lichaam weer meebeweegt.
Zes “kankerkilo’s” zijn alweer verdwenen, mijn energie neemt toe en ik kan steeds langere wandelingen maken. Ook begin ik weer wat meer van mijn eigen “oude” kleding te passen.

Mijn haar groeit weer, net als mijn wimpers en wenkbrauwen. En wanneer ik in de spiegel kijk, herken ik mezelf weer een beetje.

Ik zal weer een eigen regelmaat en ritme gaan vinden. Dat zal anders zijn dan hiervoor. Hoe anders? Geen idee nog.

We zijn nu samen onderweg voor een lang weekend naar Polen. De zon schijnt. We kletsen weer uren achter elkaar over van alles en nog wat. Leveren commentaar op wat we om ons heen zien en gaan ook de diepte in.

Als vanouds.
En tegelijk ook als van nieuw.

Dank je wel voor het mee lezen en mee leven tijdens deze bijzondere reis. Misschien duurt een volgende update nog een poosje, misschien ook niet.

Ik ga langzaam weer wat afspraken maken waar mijn energie dat toelaat en zal ook nog wel een tijdje op mijn energie moeten letten.

Ik heb er zin in! ♥️