Ik ben niet aan het herstellen. En dat inzicht geeft me rust.
Ik ben niet aan het herstellen. En dat inzicht geeft me rust.
Mijn onrust werd een stuk minder toen ik me realiseerde dat het woord dat deze periode voor mij beschrijft niet herstellen maar revalideren is.
Dat verschil lijkt op het eerste gezicht misschien klein.
Een ander woord, een andere klank, een ander label voor hetzelfde proces. Maar voor mij maakte het een enorm verschil. Alsof er ineens ruimte kwam in iets wat eerst beklemd zat.
Terugslag
Terugslag
De laatste paar weken merk ik iets wat ik niet had verwacht: een gevoel van onrust. Soms voelt het zelfs als paniek.
En ergens vind ik dat dat er niet zou moeten zijn, nu alles achter de rug is.
Maar het ís er wel.
Zoals alles wat ik heb gedeeld, hoort ook dit bij het rauwe en eerlijke proces.
Ik kon er lange tijd de vinger niet op leggen.
Klaar
Klaar
Tien maanden zitten er nu tussen de diagnose en vandaag.
Onderzoeken, een operatie, zes chemokuren en drieëntwintig bestralingen verder.
Stond er eerst een waslijst aan afspraken in mijn ziekenhuisapp, nu staan er nog maar twee: eind april een controle na de bestralingen en half mei een controle bij de gynaecoloog. Die controles zullen de komende jaren natuurlijk met enige regelmaat terugkomen.
Oef
Oef
De eerste twee weken bestraling zitten erop.
En hoewel het fysiek tot nu toe erg meevalt, nauwelijks bijwerkingen, behalve wat gerommel in mijn buik en, het is niet anders, een veranderd ontlastingspatroon, is het energetisch best een aanslag.
De eerste week bestraling
De eerste week bestraling
Tot nu toe had ik geluk. Van bijwerkingen heb ik tot nu toe weinig last. Het is wel vermoeiend iedere dag naar het ziekenhuis te moeten. Al met al ben ik toch steeds een hel dagdeel er mee bezig.
Terug van Tenerife
Terug van Tenerife
Net terug van een heerlijke week Tenerife.
Een week waarin we vooral heel druk zijn geweest met…
niks doen.
Genieten van rust, van elkaar, van een boekje lezen, een beetje zwemmen. Van het gezelschap van Koen en Pascale en een lunch met Kasia en Bas op het strand. En vooral: even weg zijn van alles wat met ziekenhuizen, afspraken en schema’s te maken heeft.
Een kleine bubbel van genot.
4 weken na de laatste chemo
Bijna vier weken na de laatste chemo
Ik zag met mijn rechteroog niet meer scherp. Niet van dichtbij en niet van veraf. Een paar keer had ik ook flinke hoofdpijn, migraine-achtige klachten. Gekke flitsen voor mijn ogen.
Laatste etappe van dit deel van de reis – de tussenstop
De afgelopen periode stond vooral in het teken van vermoeidheid en botpijn. Vervelend, maar draaglijk en zonder extra medicatie. Ik loop alleen als een oude vrouw de trap op soms.
De pijn zat mijn nachtrust soms in de weg, en dat hielp natuurlijk niet om de vermoeidheid te verminderen. Dat betekende meer rusten tussendoor en rustig bewegen.
Ik merkte dat ik uitkeek naar de laatste kuur. En toen ik afgelopen vrijdag groen licht kreeg, was het tóch een mengeling van gevoelens: van “fijn, hij komt eraan en dan ben ik er van af” en “ik heb er écht geen zin in.”
Samenvatting van een zachte periode
De afgelopen weken waren goed. Rustig, naar binnen gekeerd, maar goed.
Gisteren kreeg ik mijn vijfde kuur.
Vijf! De één-na-laatste!
En mijn bloedwaarden waren weer op het niveau van eind september. Ik geloofde het bijna niet, maar het stond er echt. En dat betekent dat er nog maar één te gaan is. Als alles meezit, ben ik voor het einde van het jaar klaar met de chemotherapie.
Lopen op wolkjes
Naast de grote lijnen van dit traject zijn er talloze kleine kwaaltjes die er gewoon bij horen, en die ik niet altijd benoem.
Niet omdat ze er niet mogen zijn, maar omdat het er zó veel zijn dat ik anders een wekelijkse encyclopedie zou moeten uitbrengen.
Vandaag is zo’n dag waarop één van die bijwerkingen zich duidelijk laat zien: neuropathie.
Een prachtig woord voor iets wat helemaal niet zo prachtig voelt.
Chemotherapie pakt snel delende cellen aan. Dat is precies de bedoeling.
Alleen… zenuwcellen vallen óók onder die categorie.
Dus worden die net zo hard meegenomen in de strijd.